മധുര മുന്തിരികൾ

മലനിരകളുടെ നിശ്വാസംപോലെ
തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നു
മഞ്ഞണിഞ്ഞ മുറ്റത്തെ പൂക്കൾ
പതിവിലേറെ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു

വലിച്ചു കെട്ടിയ അയലുകളിൽ
വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ ലളിതമായി
ഇണങ്ങി പടർന്നിരിക്കുന്നു

പുലരിയുടെ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ
ഗതകാല യുവരാജനും മന്ദ്രിവൃന്ദവും-
പോലെ കുന്നിൻപുറങ്ങൾ നിഴലിക്കുന്നു

കഴിഞ്ഞ വരവ് ഹേമന്തത്തിലായിരുന്നു
അന്നിവൾ തളിർക്കുന്നതേയുള്ളൂ
ഒരു ശിശിരം കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു

ഇന്ന് മാഘമാസത്തിലെ വസന്ത ഋതുവാണ്, വരാൻ പോകുന്ന
ഗ്രീഷ്മോത്സവത്തിനെന്നോണം
ഋതുമതി കായ്ച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു

അന്നത്തെ ആ അതിഥിയില്ല ഇന്ന് 

കറുത്ത വരകളിൽ പച്ചപൊട്ടുകളുള്ള
ഒറ്റകൊമ്പൻ വാലുള്ള യവനരാജകുമാരൻ.
നീലിമലക്കപ്പുറത്തെ വസന്ത താഴ്വാരത്തിലേക്ക്

വിരുന്നുപോയതായിരിക്കും അല്ലേ..

സ്മൃതികളിലെവിടെയോ ഞാനുമുണ്ടായിരിക്കണം

അതുകൊണ്ടാവാം നറുമണം വീശുന്ന 

മധുര മുന്തിരികൾ എനിക്കായ് മാത്രം
പകുത്തു നല്കുവാൻ മാറിലൊതുക്കി
കാത്തു കാത്തിവൾ നില്‍ക്കുന്നത്......!